Chociaz sprawnosc umyslowa jest coraz

Chociaż sprawność umysłowa jest coraz bardziej upośledzona, to jednak L chorym można prowadzić rozsądne rozmowy na proste tematy. Z dawnym rzemieślnikiem można mówić o szczegółach zawodowych i stwierdzić, że zna się on na rzeczy. Z wykształconym chorym można prowadzić dorzeczne roz- . mowy na tematy, które w czasach jego młodości były aktualne. Chory w ta- kiej rozmowie nie zdradza .większych zaburzeń uwagi, może opowiadać wyś- wiechtane dowcipy i wykazać pewną ciętość. Nie jest natomiast zdolny pojąć treści nowych zagadnień i tutaj otępienie jego ujawnia się w całej pełni. Wy-. darzenia bieżące nie pociągają go. Nie ma on dla nich zrozumienia albo potę- pia w czambuł wszystko, co nowe (neophobia) i co teraźniejsze, chwaląc prze- szłość (senex laudator temporis acti). Sądom tych starców towarzyszy poczu- cie nieomylności (tzw. mądrość starcza). Są oni przeświadczeni o znaczeniu dłu- goletniego doświadczenia i swojego własnego, i innych starców, którzy już dawno wszystko najlepiej wiedzieli. Wystarczy poszukać w starych księgach, gdzie wszystkie zagadki były już rozwiązane. Obecne pokolenie jest niemądre. lekkomyślne i zepsute. Inteligentni starcy oddają się chętnie studiom histo- rycznym, ókazując na tym polu arbitralność sądu i brak samokrytycyzmu. Z trudnością przychodzi im uporządkowanie wydarzeń- w czasie i kojarzenie ich z okolicznościami, które mogłyby ułatwić przypomnienie. W ogóle zanika możność trafnej 0seny czasu. Nastrój bywa zasadniczo tępy, czasem z odcieni:em euforycznym. Często góruje przygnębienie i zrzędliwość. Zacieśnienie zainteresowań do spraw oso- bistych, a więc do jedzenia, wypróżnień, własnego zdrowia i majątkowego stanu posiadania (egotyzm), posuwać się może niekiedy tak daleko; że nawet nie- szczęścia godzące yv najbliższych chory przyjmuje obojętnie. Jest t.o wyrazem stępienia afektywnego (dementia ajjectiva), które polega na zaniku głębi prze- ży.ć emocj onalnych i na powierzchowności chwiejnych, uczuć. W parze z tym idzie przywiązanie do drobiazgów życia codziennego. Wielu chorych nosi przy sobie lub kolekcjonuje mnóstwo bezwartościowych przedmiotów, uważając je za cenne, “mogą się przydać”. Wytwarza się nieufność, która posuwa się niekiedy aż do urojeń, że się ich okrada. Wpadają też w gniew, gdy się pró- buje przesłać ich łóżko lub przywrócić porządek i czystość w ich miejscu za- mieszkania. Najczęściej chodzi tu o niezrozumienie zamiarów otoczenia wsku- tek otępienia. Rozdrażnienie starców przebiega wśród objawów nietrzymania afektów i z objawami chwiejności (labilitas) .Z biegiem czasu coraz trudniej jest wzruszyć chorego głębiej nawet naj straszniej szymi wiadomościami, jak śmierć najbliższych, straty pieniężne itd. Gdy uda się wiadomości takie dopro- wadzić do jego świadomości, to brak jest należytego oddźwięku uczuciowego albo trwa on bardzo krótko i ulega zaraz zapomnieniu. Natomiast na pokrzyw- dzenia osobiste chory jest bardzo czuły i odpowiada na nie silnym, długotrwa- łym, niekiedy zalegającym wzruszeniem. [więcej w: , Balsam Johnson, magnez i witamina b6, infekcje intymne ]

Tags: , ,

Comments are closed.