Dane historyczne o zaburzeniach umysłowych.

Dane historyczne. W piśmiennictwie historyczno-lekarskim Aretajos był pierwszym, który zwrócił uwagę na upadek władz umysłowych w podeszłym wieku. Zaburzenia te uważał za nieuleczalne. Arabski lekarz Rhazes pierwszy zwrócił uwagę na melancholię starczą, Feliks Plater (1536-1614), znany w dziejach psychiatrii stąd, iż dla poznania chorób psychicznych zamieszkał na jakiś czas z obłąkanymi (co go zresztą nie wyprowadziło z poglądów demonologicznych), pierwszy opisał otępienie starcze, zwracając uwagę np. na osłabienie pamięci świeżych zdarzeń jeszcze przy zachowanej bystrości umysłu. Tenże badacz widział przypadki otępienia, w których starzec zapominał imiona własnych dzieci, a nawet swoje własne imię. Esquirol stworzył nazwę dementia senilis i pierwszy dostarczył klasycznego opisu tej jednostki chorobowej. James Cowles Prichard przypisywał w swej pracy z zakresu psychiatrii sądowej z r. 1842 otępienie starcze różnym czynnikom etiologicznym np. długotrwałej melancholii lub manij, przebytym napadom apopleksji lub paraliżu, także napadom padaczki, a nawet chorobom mózgu powstałym na tle gorączki tyfoidalnej. Histopatologiczne badania starczych mózgów zapoczątkował Emil Redlich (1866-1930) w r. 1898. W tymże samym roku praski psychiatra Arnold Pick (1851-1924) opisał jednostkę chorobową, którą nazwano później jego imieniem. Alojzy Alzheimer (1864-1915) opisał w r. 1906 chorobę mózgu, która w mianownictwie nosi imię tego badacza. [patrz też: łóżka rehabilitacyjne, anatomia palpacyjna, rehabilitacja sportowa ]

Tags: , ,

Comments are closed.

Powiązane tematy z artykułem: anatomia palpacyjna rehabilitacja sportowa łóżka rehabilitacyjne