Psychozy.

Lienhard (1954) podzielił ostre, psychozy pourazowe na cztery grupy: I. Niecharakterystyczne pourazowe stany podniecenia i pomieszania. II. Pourazowe psychozy o charakterze majaczeń. III. Pourazowe psychozy o charakterze stanów pomrocznych. IV. Pourazowe reakcje psychotyczne, w których uaktywnia się prepsychotyczna dyspozycja. Kazuistyka Lienharda obejmuje 40 przypadków. W grupie 1 autor pomieścił stany podniecenia psychoruchowego z agresywnością, dezorientacją, brakiem poczucia choroby psychicznej. W stanach tych nie ma typowego dla zamroczeń zakłócenia stosunku do otoczenia i systematyzacji przeżyć, wywołanych w stanach tych zacieśnieniem się, do wewnętrznych przeżyć i urojeniową interpretacją wydarzeń zewnętrznych, Być może, stany te podpadałyby pod pojęcie confusion (pomieszanie), tak często używane w piśmiennictwie francuskim i anglosaskim. Opis Lienharda jest o tyle niezupełny, że brak w nim wzmianki o niepamięci, którą uważamy za retrospektywny, sprawdzian zamroczenia. Przypadki te może dałoby się zaliczyć albo do stanów splątania (amentia), albo mimo wszystko do stanów pomrocznych (obnubilatio). Grupa I słusznie więc została nazwana niecharakterystyczną. Dalsze grupy nie budzą wątpliwości. W grupie IV chodzi o uaktywnienie psychozy, która wyraźnie lub przypuszczalnie istniała już przed urazem. Najczęściej chodziło tu o pogorszenie procesu schizofrenicznego lub o reaktywne wyzwolenie fazy maniakalno-depresyjnej. Ciekawa okoliczność wyszła na jaw co do genezy dwóch pierwszych grup. Okazało się, że czynnikiem dysponującym jest tu przewlekły alkoholizm, przy stosunkowo silnym działaniu urazu na mózg. Omówione tu powikłania psychotyczne dotyczą zarówno wstrząsów mózgu, jak i cięższych urazów. [przypisy: rehabilitacja kręgosłupa, fitamina, przeszczep chondrocytów ]

Tags: , ,

Comments are closed.

Powiązane tematy z artykułem: fitamina polcortolon przeszczep chondrocytów