Posts Tagged ‘okulista’

Mazurkiewicz widzial w platach czolowych

Tuesday, July 12th, 2016

Mazurkiewicz widział w płatach czołowych jednolity pod względem czynnosero- wym narząd czołowy. Obecnie jednak coraz częściej rozdziela się czynności obszaru oczodołowego i sklepistości płatów czołowych. Opierając się na lokalizacjonizmie Kleista, Faust (1955) opisuje zespół uszkodzenia części orbitalnej mózgu głównie jako niestałość, brak wytrwałości, odhamowanie, zanik poczucia taktu i wybucho- wosc, podczas gdy uszkodzenie sklepistości wyraża się klinicznie zanikiem samo- rzutności i pomysłowości przy braku samokrytycyzmu. Hoheisel stwierdził wśród dużej ilości chorych z uszkodzeniem płatów czołowych znaczną przewagę skłonności przestępczych przy uszkodzeniu części oczodołowej mózgu. Heygster sprowadza krótko objawy uszkodzenia sklepistości płatów czołowych do upośledzenia napędu psycho- ruchowego, bez wyraźnie szkodliwych następstw dla temperamentu, inteligencji i uczuciowości. Nie wszyscy autorzy mogli jednak potwierdzić słuszność czynnoście- wego podziału płatów czołowych na część oczodołową i sklepistość. Oczywiście za- znaczyć trzeba, że uraz nigdy nie przebiega dokładnie według pewnej granicy ana- tomicznej, dlatego wnioski oparte na traumatologii brać trzeba bardzo ostrożnie. Przy uszkodzeniu urazowym, ale również i przy wszelkiej innej etiologii uszko- dzenia części oczodołowej mózgu, na pierwszym planie postawić trzeba obniżenie lub zanik uczuciowości wyższej. To pojęcie ogólniejsze jakby było nieznane Kret- schmerowi, który zanik poczucia taktu i wykolejenia moralne chorego określa nazwą “dezyntegracji obwodowej” (sphćirische Desintegrierung). Autor ten ponadto zwróci uwagę na objaw zakłócenia dynamiki sterowania, polegający na trwa- łym lub okresowym odhamowaniu mowy: mowa chorego początkowo powolnie przy- spieszana staje się stopniowo coraz prędsza (crescendo) i głośniejsza, doprowadzając chorego do wyczerpania z bólami głowy. Czasem skala uczuć ulega przesunięciu: chory beznamiętnie, z suchą monotonią, bez kontaktu z rozmówcą gada, nie dając sobie przerwać i nie widząc w zjawisku tym nic chorobliwego. Przy zasadniczym nastroju euforii chorzy ci miewają uczucie lekkości myślenia, jednakże bez wzmożo- nego napędu i innych cech maniakalnych. W nastroju tym rozszczepia się postrze- żenie bólu i uczuciowy oddźwięk osobowości: choremu ból nie sprawia przykrości. Przedmiotowo biorąc, polepszenie stanu zdrowia chorego objawia się pogorszeniem jego samopoczucia. Znak to bowiem, że powraca samokrytycyzm, że zmniejsza się euforia i że ustępuje opisany wyżej rozszczep między bólem jako czuciem i bólem jako uczuciem. Dobre samopoczucie chorego po urazie jest dla wyszkolonego psy- chiatry wskazówką niepokojącą, o czym rzadko myślą lekarze, orzekający o stopniu utraty zdolności do pracy. Pamiętać trzeba ponadto, że obraz kliniczny po urazie części czołowej może być zniekształcony wskutek dołączenia się epigenetycznych powikłań w postaci zespołu maniakalnego, katatonicznego, nerwicowego itd. Różni- cowanie w tych przypadkach bywa bardzo trudne i zwykle dopiero czas umożliwia retrospektywną ocenę przypadku. [podobne: , okulista, odżywka do włosów, gabinet ginekologiczny ]

Dane historyczne. W pismiennictwie historyczno-lekarskim

Tuesday, July 12th, 2016

Dane historyczne. W piśmiennictwie historyczno-lekarskim Aretajos był pierwszym, który zwrócił uwagę na upadek władz umysłowych w podeszłym wieku. Zaburzenia te uważał za nieuleczalne. Arabski lekarz Rhazes pierwszy zwrócił uwagę na melancholię starcaą, Feliks Plater (1536-1614), znany w dziejach pSy- chiatrii stąd, iż dla poznania chorób psychicznych zamieszkał na jakiś czas z obłą- kanymi (co go zresztą nie wyprowadziło z poglądów demonologicznych), pierwszy opisał otępienie starcze, zwracając uwagę np. na osłabienie pamięci świeżych zda- rzeń jeszcze przy zachowanej bystrości umysłu. Tenże badacz widział przypadki otępienia, w których starzec zapominał imiona własnych dzieci, a nawet swoje własne imię. Esquirol stworzył nazwę dementia senilis i pierwszy dostarczył kla- sycznego opisu tej jednostki chorobowej. James Cowles Prichard przypisywał w swej pracy z zakresu psychiatrii sądowej z r. 1842 otępienie starcze różnym czynnikom etiologicznym np. długotrwałej melancholii lub manij, przebytym napadom apo- pleksji lub paraliżu, także napadom padaczki, a nawet chorobom mózgu powstałym na tle gorączki. tyfoidalnej. Histopatologiczne badania starczych mózgów zapocząt- kował Emil Redlich (1866-1930) w r. 1898. W tymże samym roku praski psychiatra Arnold Pi ck (1851-1924) opisał jednostkę chorobową, którą nazwano później jego imreniern. Alojzy Alzheimer (1864-1915) .opisał w r. 1906 chorobę mózgu, która w mianownictwie nosi imię tego badacza. [patrz też: , depilacja laserowa Łódź, okulista, odzież termoaktywna ]