Posts Tagged ‘okulista’

Uszkodzenie sklepistości.

Tuesday, July 12th, 2016

Mazurkiewicz widział w płatach czołowych jednolity pod względem    czynno-sercowym narząd czołowy. Obecnie jednak coraz częściej rozdziela się czynności obszaru oczodołowego i sklepistości płatów czołowych. Opierając się na lokalizacjonizmie Kleista, Faust (1955) opisuje zespół uszkodzenia części orbitalnej mózgu głównie jako niestałość, brak wytrwałości, odhamowanie, zanik poczucia taktu i wybuchowość, podczas gdy uszkodzenie sklepistości wyraża się klinicznie zanikiem samorzutności i pomysłowości przy braku samokrytycyzmu. Hoheisel stwierdził wśród dużej ilości chorych z uszkodzeniem płatów czołowych znaczną przewagę skłonności przestępczych przy uszkodzeniu części oczodołowej mózgu. Heygster sprowadza krótko objawy uszkodzenia sklepistości płatów czołowych do upośledzenia napędu psychoruchowego, bez wyraźnie szkodliwych następstw dla temperamentu, inteligencji i uczuciowości. Nie wszyscy autorzy mogli jednak potwierdzić słuszność czynnościowego podziału płatów czołowych na część oczodołową i sklepistość. Oczywiście zaznaczyć trzeba, że uraz nigdy nie przebiega dokładnie według pewnej granicy anatomicznej, dlatego wnioski oparte na traumatologii brać trzeba bardzo ostrożnie. Przy uszkodzeniu urazowym, ale również i przy wszelkiej innej etiologii uszkodzenia części oczodołowej mózgu, na pierwszym planie postawić trzeba obniżenie lub zanik uczuciowości wyższej. To pojęcie ogólniejsze jakby było nieznane Kretschmerowi, który zanik poczucia taktu i wykolejenia moralne chorego określa nazwą “dezyntegracji obwodowej” (sphćirische Desintegrierung). Autor ten ponadto zwróci uwagę na objaw zakłócenia dynamiki sterowania, polegający na trwałym lub okresowym odhamowaniu mowy: mowa chorego początkowo powolnie przyspieszana staje się stopniowo coraz prędsza (crescendo) i głośniejsza, doprowadzając chorego do wyczerpania z bólami głowy. Czasem skala uczuć ulega przesunięciu: chory beznamiętnie, z suchą monotonią, bez kontaktu z rozmówcą gada, nie dając sobie przerwać i nie widząc w zjawisku tym nic chorobliwego. Przy zasadniczym nastroju euforii chorzy ci miewają uczucie lekkości myślenia, jednakże bez wzmożonego napędu i innych cech maniakalnych. W nastroju tym rozszczepia się postrzeżenie bólu i uczuciowy oddźwięk osobowości: choremu ból nie sprawia przykrości. Przedmiotowo biorąc, polepszenie stanu zdrowia chorego objawia się pogorszeniem jego samopoczucia. Znak to bowiem, że powraca samokrytycyzm, że zmniejsza się euforia i że ustępuje opisany wyżej rozszczep między bólem jako czuciem i bólem jako uczuciem. Dobre samopoczucie chorego po urazie jest dla wyszkolonego psychiatry wskazówką niepokojącą, o czym rzadko myślą lekarze, orzekający o stopniu utraty zdolności do pracy. Pamiętać trzeba ponadto, że obraz kliniczny po urazie części czołowej może być zniekształcony wskutek dołączenia się epigenetycznych powikłań w postaci zespołu maniakalnego, katatonicznego, nerwicowego itd. Różnicowanie w tych przypadkach bywa bardzo trudne i zwykle dopiero czas umożliwia retrospektywną ocenę przypadku. [podobne: , okulista, odżywka do włosów, gabinet ginekologiczny ]

Dane historyczne o zaburzeniach umysłowych.

Tuesday, July 12th, 2016

Dane historyczne. W piśmiennictwie historyczno-lekarskim Aretajos był pierwszym, który zwrócił uwagę na upadek władz umysłowych w podeszłym wieku. Zaburzenia te uważał za nieuleczalne. Arabski lekarz Rhazes pierwszy zwrócił uwagę na melancholię starczą, Feliks Plater (1536-1614), znany w dziejach psychiatrii stąd, iż dla poznania chorób psychicznych zamieszkał na jakiś czas z obłąkanymi (co go zresztą nie wyprowadziło z poglądów demonologicznych), pierwszy opisał otępienie starcze, zwracając uwagę np. na osłabienie pamięci świeżych zdarzeń jeszcze przy zachowanej bystrości umysłu. Tenże badacz widział przypadki otępienia, w których starzec zapominał imiona własnych dzieci, a nawet swoje własne imię. Esquirol stworzył nazwę dementia senilis i pierwszy dostarczył klasycznego opisu tej jednostki chorobowej. James Cowles Prichard przypisywał w swej pracy z zakresu psychiatrii sądowej z r. 1842 otępienie starcze różnym czynnikom etiologicznym np. długotrwałej melancholii lub manij, przebytym napadom apopleksji lub paraliżu, także napadom padaczki, a nawet chorobom mózgu powstałym na tle gorączki tyfoidalnej. Histopatologiczne badania starczych mózgów zapoczątkował Emil Redlich (1866-1930) w r. 1898. W tymże samym roku praski psychiatra Arnold Pick (1851-1924) opisał jednostkę chorobową, którą nazwano później jego imieniem. Alojzy Alzheimer (1864-1915) opisał w r. 1906 chorobę mózgu, która w mianownictwie nosi imię tego badacza. [patrz też: , depilacja laserowa Łódź, okulista, odzież termoaktywna ]