Posts Tagged ‘olejki do włosów’

Lienhard (1954) podzielil ostre, psychozy

Tuesday, July 12th, 2016

Lienhard (1954) podzielił ostre, psychozy pourazowe na cztery grupy: I. Niecharakterystyczne pourazowe stany podniecenia i pomieszania. II. Pourazowe psychozy o charakterze majaczeń. IIl. Pourazowe psychozy o charakterze stanów pomrocznych. IV. Pourazowe reakcje psychotyczne, w których uaktywnia się prepsycho- tyczna dyspozycja. Kazuistyka Lienharda obejmuje 40 przypadków. W grupie 1 autor pomieścił stany podniecenia psychoruchowego z agresywnością, dezorientacją, brakiem poczucia choroby psychicznej. W stanach tych nie ma typowego dla zamroczeń zakłócenia stosunku do otoczenia i systematyzacji przeżyć, wywolanych w sta- nach tych zacieśnieniem się, do wewnętrznych przeżyć i urojeniową interpre- tacją wydarzeń zewnętrznych, Być może, stany te podpadałyby pod pojęcie confusion (pomieszanie), tak często używane w piśmiennictwie francuskim i. an- glosaskim. Opis Lienharda jest o tyle niezupełny. że brak w nim wzmianki o niepamięci, którą uważamy za retrospektywny, sprawdzian zamroczenia. Przypadki te może dałoby się zaliczyć albo do stanów splątania (amentia), albo mimo wszystko do stanów pomrocznych (obnubilatio). Grupa I słusznie więc została nazwana niecharakferystyezną. Dalsze grupy nie budzą wątpliwości. W grupie IV chodzi o uaktywnienie psychozy, która wyraźnie lub przypusz- czalnie istniała już przed urazem. Najczęściej chodziło tu o pogorszenie pro- cesu schizofrenicznego lub o reaktywne wyzwolenie fazy maniakalno-depre- syjnej. Ciekawa okoliczność wyszła na jaw co do genezy dwóch pierwszych grup. Okazało się, że czynnikiem dysponującym jest tu przewlekły alkoholizm, przy, stosunkowo silnym działaniu urazu na mózg. Omówione tu powikłania psycho- tyczne dotyczą zarówno wstrząsów mózgu, jak i cięższych urazów. [przypisy: , olejowanie włosów, olejki do włosów, deratyzacja warszawa ]

topien rozhamowania i dlugosc okresu

Tuesday, July 12th, 2016

topień rozhamowania i długość okresu jego występowania zdają się zależeć przede wszystkim od rozległości zabiegu. Istnieje. znaczna różnica między zachowaniem się u psów, u których usunięto wyłącznie biegun czołowy i u tych, u których uszkodzono również przednią część gyrus sigmoideus anterior. U pierwszych zachowanie mało odbiega od normy i jedynym niemal następstwem jest rozhamowanie odruchów hamulcowych. Drugie natomiast psy stają się bardziej gwałtowne i nieopanowane niż były przed operacją, ich pobudliwość pokarmowa wydaje się zwiększona. występuje u nich opisywany w piśmiennictwie “objaw nie- ustannego krążenia” oraz bardzo silnie zaznaczają się stereotypie ruchowe. U tych właśnie psów pierwsza faza rozhamowania (bezustanne wykonywanie wyuczonego ruchu, mające wszystkie cechy bezwładu procesu pobudzenia) występuje bardzo wyraźnie i trwa całe tygodnie, a nawet miesiące. Podobnie i następne fazy rozha- mowania trwają dłużej niż u zwierząt, u których usunięto tylko biegun. czołowy. Powrót do normy zaburzonej czynności hamulcowej zależy od dodatkowego treningu. Zasługuje na uwagę fakt, że pies, u którego przed operacją wytworzono z łatwością alternację, tj. wykonywanie i niewykonywanie na przemian na ten sam bodziec wyuczonego ruchu, zdolność tę po operacji utracił raz na zawsze. Kontrolne usu- wanie innych części kory mózgowej, np. środkowych części okolic ciemieniowych, nie prowadziło nigdy do wyżej opisanych zaburzeń i nawet najtrudniejsze zadania hamulcowe psy rozwiązały bez trudności. Tak samo trwałe zniweczenie alternacji dotyczyło ślinowych odruchów warunkowych, tak jakby dobrze utrwalony rytm naprzemiennego pobudzania i hamowania nigdy u psa nie został wytworzony. I tutaj po operacji ciemieniowej nie obserwowano żadnej z tych zmian. W pracowni Ko- norskiego dokonano przy tym spostrzeżeń, rzucających światło na genezę nerwic. Te same zadania, które stawiano zwierzęciu przed operacją, nie wywoływały naj- mniejszych nawet zaburzeń czynnościowych, po operacji, szczególniej w okolicy czoła, stawały się wyraźnie nerwicotwórczymi. Gdy po operacji stosowano zbyt często bodźce hamulcowe wymagające trudnych różnicowań; psy zaczynały wykazy- wać typowe objawy nerwicowe: niepokój,” odwracanie się od karmika, opór przy stawianiu ich na stojaku itd. Wycofanie bodźców hamulcowych przynosiło natych- . miastową poprawę. Skłonność do nerwic była bez porównania silniej zaznaczona po operacjach. czołowych niż po ciemieniowych. Przypuszczalnie stoi to w związku z niedomogą hamowania, utrudniającą wszystkie zadania, w których hamowanie wchodzi w grę . W badaniach takich trzeba dobrze różnicować między pierwotnymi skutkami dokonanego zabiegu a wtórnymi objawami nerwicowymi, aby nie poczynić fałszywych wniosków co do znaczenia danej okolicy korowej. [przypisy: , olejki do włosów, Bielizna nocna damska, Zdrowa żywność ]