Posts Tagged ‘proktolog’

Lauber (1958) omówil 14 przypadków

Tuesday, July 12th, 2016

Lauber (1958) omówił 14 przypadków uszkodzenia płatów czołowych z niepoha- mowaną skłonnością do rozpasania płciowego lub ekshibicjonizmu. Z przypadków tych było po połowie uszkodzeń części górnej płatów czołowych i części oczodoło- wej. Nawet u chorych z wybitnie obniżonym napędem psychoruchowym można było stwierdzić impulsywną skłonność do wykroczeń płciowych, z czego autor wysnuwa wniosek, że nie chodzi tu tylko o zjawiska odhamowania, lecz o atawistyczną re- gresję do wcześniejszego okresu filogenetycznego. Niektórzy widzą w płatach czołowych człowieka naj precyzyjniejszy wytwór roz- woju filogenetycznego, posuwając się nawet do określenia ich nazwą. narządu czo- łowego (Mazurkiewicz). Doświadczalne badanie płatów czołowych jest zadaniem trudnym i nie bardzo miarodajnym z uwagi na ogromny niestosunek między rozwo- jem płatów czołowych u zwierzęcia i u człowieka. Wycinanie płatów czołowych jest sposobem bardzo brutalnym, niemniej jest jedyną drogą eksperymentalną dla badań nad czynnością płatów czołowych. Warto szczególnie podkreślić skłonność do ner- wic, widywaną u chorych po urazach w ogóle, ale zwłaszcza u tych, którzy doznali uszkodzenia płatów czołowych. Dużo światła na rolę płatów czołowych rzuciły doświadczenia Konorskiego i jego szkoły (1955), polegające na usuwaniu różnych okolic kory mózgowej po uprzednim wyuczeniu zwi erzęcia reagowania w określony sposób na• określone bodźce lub sy- tuacje. Po zabiegu sprawdza się wpływ na wyuczoną czynność, np. na określone odruchy warunkowe. Wówczas skutki operacji możemy w sposób ścisły wyrazić w terminach fizjologii wyższych czynności nerwowych. Wytwarzano np. u psów ruchowy pokarmowy odruch warunkowy polegający na tym, że na różne bodźce (słuchowe, wzrokowe, dotykowe) pies kładł na karmik łapę i ruch ten był wzmac- niany przez pokarm. Prócz tego wytwarzano szereg rozmaitych odruchów hamul- cowych. U tak przygotowanego zwierzęcia usuwano biegun czołowy bądź do sulcus praesylvicus, bądź aż do przedniej części gyrJ.Ls sigmoideus anterior włącznie. Wszyst- kie doświadczenia dały. jednorazowy wynik: po operacji następowało silne i stop- niowo (w ciągu tygodni i miesięcy) ustępujące rozhamowanie hamulcowych odru- chów warunkowych. S [przypisy: , proktolog, dieta i odchudzanie, pieczenie w miejscach intymnych ]

Przepalanie zrostów oplucnych (Pleurolysis intrapleuralis)

Tuesday, July 12th, 2016

Przepalanie zrostów opłucnych (Pleurolysis intrapleuralis) Skuteczność leczenia gruźlicy płuc odmą opłucną zależy głównie od na- leżytego i jednocześnie wczesnego zapadnięcia się chorych części płuca. Najczęstszą przyczyną niedostatecznej odmyleczniczej są zrosty opłucne, które mogą nawet uniemożliwić wytworzenie odmy. Powstają one prawie zawsze w przebiegu gruźlicy płuc, – przeważnie na tle zapalenia obo- cznego dookoła ogniska gruźliczego albo na tle wysiewów krwiopo- chodnych. Olgierd Sokołowski na 515 odm opłucnych leczniczych stwierdził badaniem radio- logicznym dość rozległe zrosty powrózkowate i taśmowate w 49%, płaszczyznowe w górnej części płuc w 59% i u podstawy płuc w 93%. Częstość zrostów powrózko- watych w rzeczywistości jest naj prawdopodobniej większa, gdyż zrosty taśmowate leżące w płaszczyźnie strzałkowej, nie są widzialne na zdjęciach przednio-tylnych. Gdy zrosty przeszkadzają wygojeniu się jamy gruźliczej, to powstaje konieczność ich usunięcia. Sama odma lecznicza rozciągając zrosty może wieść do stopniowego zaniku przechodzących w nich naczyń krwionośnych a następnie i samych zrostów. Dążenie do tego stosowaniem wysokich ci- śnień w jamie opłucnej jest niebezpieczne, gdyż takie postępowanie może spowodować oderwanie się zrostu od płuca z powstaniem przetoki płucno- opłucnej i zakażeniem jamy opłucnej. Dlatego też w tych przypadkach, w których zrosty są przeszkodą w leczeniu gruźlicy płuc odmą opłucną, uciekamy się do innych metod chirurgicznego leczenia gruźlicy płuc. Jeżeli jama opłucna jest całkowicie zarośnięta, to mowa być może o tora- koplastyce częściowej lub całkowitej lub o apikolizie. Natomiast w przy- padkach zrostów postronkowatych, nie pozwalających na zapadnięcie się i zbliznowacenie jamy gruźliczej; stosuje się pod kontrolą pleuroskopu przepalanie zrostów w ich ściennym przyczepie. Zrosty grubsze odłuszcza się ze ściany w warstwie zewnątrzopłucnej. [więcej w: , prawo medyczne, filtry do wody, proktolog ]