Posts Tagged ‘proktolog’

Badanie płatów czołowych.

Tuesday, July 12th, 2016

Lauber (1958) omówił 14 przypadków uszkodzenia płatów czołowych z niepohamowaną skłonnością do rozpasania płciowego lub ekshibicjonizmu. Z przypadków tych było po połowie uszkodzeń części górnej płatów czołowych i części oczodołowej. Nawet u chorych z wybitnie obniżonym napędem psychoruchowym można było stwierdzić impulsywną skłonność do wykroczeń płciowych, z czego autor wysnuwa wniosek, że nie chodzi tu tylko o zjawiska odhamowania, lecz o atawistyczną regresję do wcześniejszego okresu filogenetycznego. Niektórzy widzą w płatach czołowych człowieka najprecyzyjniejszy wytwór rozwoju filogenetycznego, posuwając się nawet do określenia ich nazwą narządu czołowego (Mazurkiewicz). Doświadczalne badanie płatów czołowych jest zadaniem trudnym i nie bardzo miarodajnym z uwagi na ogromny niestosunek między rozwojem płatów czołowych u zwierzęcia i u człowieka. Wycinanie płatów czołowych jest sposobem bardzo brutalnym, niemniej jest jedyną drogą eksperymentalną dla badań nad czynnością płatów czołowych. Warto szczególnie podkreślić skłonność do nerwic, widywaną u chorych po urazach w ogóle, ale zwłaszcza u tych, którzy doznali uszkodzenia płatów czołowych. Dużo światła na rolę płatów czołowych rzuciły doświadczenia Konorskiego i jego szkoły (1955), polegające na usuwaniu różnych okolic kory mózgowej po uprzednim wyuczeniu zwierzęcia reagowania w określony sposób na określone bodźce lub sytuacje. Po zabiegu sprawdza się wpływ na wyuczoną czynność, np. na określone odruchy warunkowe. Wówczas skutki operacji możemy w sposób ścisły wyrazić w terminach fizjologii wyższych czynności nerwowych. Wytwarzano np. u psów ruchowy pokarmowy odruch warunkowy polegający na tym, że na różne bodźce (słuchowe, wzrokowe, dotykowe) pies kładł na karmik łapę i ruch ten był wzmacniany przez pokarm. Prócz tego wytwarzano szereg rozmaitych odruchów hamulcowych. U tak przygotowanego zwierzęcia usuwano biegun czołowy bądź do sulcus praesylvicus, bądź aż do przedniej części gyris sigmoideus anterior włącznie. Wszystkie doświadczenia dały jednorazowy wynik: po operacji następowało silne i stopniowo (w ciągu tygodni i miesięcy) ustępujące rozhamowanie hamulcowych odruchów warunkowych.  [przypisy: , proktolog, dieta i odchudzanie, pieczenie w miejscach intymnych ]

Przepalanie zrostów opłucnych.

Tuesday, July 12th, 2016

Przepalanie zrostów opłucnych (Pleurolysis intrapleuralis) Skuteczność leczenia gruźlicy płuc odmą opłucną zależy głównie od należytego i jednocześnie wczesnego zapadnięcia się chorych części płuca. Najczęstszą przyczyną niedostatecznej odmy leczniczej są zrosty opłucne, które mogą nawet uniemożliwić wytworzenie odmy. Powstają one prawie zawsze w przebiegu gruźlicy płuc, przeważnie na tle zapalenia obocznego dookoła ogniska gruźliczego albo na tle wysiewów krwiopochodnych. Olgierd Sokołowski na 515 odm opłucnych leczniczych stwierdził badaniem radiologicznym dość rozległe zrosty powrózkowate i taśmowate w 49%, płaszczyznowe w górnej części płuc w 59% i u podstawy płuc w 93%. Częstość zrostów powrózkowatych w rzeczywistości jest najprawdopodobniej większa, gdyż zrosty taśmowate leżące w płaszczyźnie strzałkowej, nie są widzialne na zdjęciach przednio-tylnych. Gdy zrosty przeszkadzają wygojeniu się jamy gruźliczej, to powstaje konieczność ich usunięcia. Sama odma lecznicza rozciągając zrosty może wieść do stopniowego zaniku przechodzących w nich naczyń krwionośnych a następnie i samych zrostów. Dążenie do tego stosowaniem wysokich ciśnień w jamie opłucnej jest niebezpieczne, gdyż takie postępowanie może spowodować oderwanie się zrostu od płuca z powstaniem przetoki      płucno- opłucnej i zakażeniem jamy opłucnej. Dlatego też w tych przypadkach, w których zrosty są przeszkodą w leczeniu gruźlicy płuc odmą opłucną, uciekamy się do innych metod chirurgicznego leczenia gruźlicy płuc. Jeżeli jama opłucna jest całkowicie zarośnięta, to mowa być może o torakoplastyce częściowej lub całkowitej lub o apikolizie. Natomiast w przypadkach zrostów postronkowatych, nie pozwalających na zapadnięcie się i zbliznowacenie jamy gruźliczej; stosuje się pod kontrolą pleuroskopu przepalanie zrostów w ich ściennym przyczepie. Zrosty grubsze odłuszcza się ze ściany w warstwie zewnątrzopłucnej. [więcej w: , prawo medyczne, filtry do wody, proktolog ]