Posts Tagged ‘Prywatne przedszkole Kraków’

ZABURZENIA PSYCHICZNE OKRESU PRZEDSTARCZEGO.

Tuesday, July 12th, 2016

ZABURZENIA PSYCHICZNE OKRESU PRZEDSTARCZEGO (PRAESENIUM) I STARCZEGO (SENIUM). Choroby związane z procesem starzenia się i starością są czymś jakościowo różnym od fizjologicznych przejawów podeszłego wieku, które choćby były daleko posunięte, nie są jako takie – mimo wielu zewnętrznych podobieństw – jeszcze chorobą. Do prawidłowych cech psychiki starczej zaliczamy: zacieśnienie zainteresowań stopniowo aż do spraw czysto osobistych (egotyzm starczy), skostnienie poglądów, niezdolność do ich przemiany w miarę zdobywania nowych doświadczeń, nawet jeżeli doświadczenia te podważają słuszność zapatrywań wyznawanych w ciągu całego życia, dalej brak ruchliwości umysłowej i bystrości, a zarazem oziębłość uczuciowa wobec bodźców, które w młodości na pewno wywołałyby żywy oddźwięk. Równocześnie jednak można zauważyć łatwe rozrzewnianie się – nawet z płaczliwością – pod wpływem wzruszeń, które młodego nie wytrąciłyby z równowagi afektywnej, następnie tzw. mądrość starczą, wyrażającą się poczuciem nieomylności własnego sądu, opartego na zasadach “dawnych, dobrych czasów”, wreszcie pewne osłabienie czynności pamięciowych i intelektualnych (hyponoesis), które jednak nie dochodzi do rozmiarów otępienia itd. Starzy ludzie mają uczucie, że czas dawniej płynął znacznie wolniej (bradychronia), pominąć tu można dyskusje o charakterze akademickim, czy starzenie się jest stanem fizjologicznym, czy patologicznym w myśl przysłowia senectus ipsa morbus . Zresztą jeśli chodzi o czynności psychiczne, to ich upośledzenie w wieku starczym jest do pewnych granic odwracalne, zależy bowiem od biochemicznego stanu dynamicznego tkanki mózgowej, a ten z kolei zależy od należytego ukrwienia i dowozu tlenu, o czym będzie mowa w związku z zapobieganiem i leczeniem psychoz starczych. Opisane wyżej prawidłowe cechy charakterologiczne można odnaleźć w rozmiarach chorobliwie przerosłych w charakteropatii starczej i w otępieniu starczym. Aby mieć prawo mówić o jakości patologicznej, trzeba poza wymienionymi stwierdzić jeszcze inne zjawiska, które mają charakter objawów chorobowych. Sam wiek zdaje się nie odgrywać wybitniejszej roli. Proces otępieniowy może się zacząć w 50 r. ż. i znacznie wcześniej, zarazem jednak starcy 80-letni i jeszcze dalej posunięci w latach zachowują niekiedy zadziwiającą świeżość umysłu. Jak każda choroba psychiczna, tak i choroby związane z okresem starczym, są wynikiem współdziałania wielu przyczyn. Spośród nich samo zużycie tkanek jest tylko jednym z czynników chorobotwórczych. Przy omawianiu różnych postaci oligofrenii podnosiliśmy kilkakrotnie, że niedorozwinięci umysłowo bardzo wcześnie wykazują objawy otępienia starczego, czasem już ok: 40 r. ż. Niekiedy tłumaczy się to zjawisko “nieużywaniem narządu”, analogicznie do zaniku ex inactivitate. Za słusznością tego tłumaczenia mógłby przemawiać fakt, że umysłowo pracujący starcy, np. uczeni, przeważnie do najpóźniejszych lat zachowują świeżość umysłu, natomiast często tępieją z zastraszającą szybkością, jeśli los wytrąci ich z codziennych obowiązków umysłowych. Zresztą dużo zależy od wrodzonej żywotności niektórych osobników. Obrecht badał 12 stuletnich starców w Szwajcarii i u żadnego z nich nie stwierdzi objawów otępienia starczego, chociaż mieli właściwości starczego umysłu. Krótko mówiąc, starość (senium) nie jest chorobą, lecz fizjologicznym okresem rozwoju ontogenetycznego. [podobne: , stomatologia Kraków, implanty zębów, Prywatne przedszkole Kraków ]

Powikłania epigenetyczne.

Tuesday, July 12th, 2016

Powikłania epigenetyczne wzbogacają obraz kliniczny bardzo często. Spośród nich na pierwszym miejscu wymienić trzeba zespoły z kręgu cyklofrenicznego z depresją na czele (melancholia senilis). Zwykłym objawem jest tu lęk, przeważnie bardzo silny, często o cechach prekordialnych. Urojenia nie przybierają tak fantastycznych rozmiarów, jak w melancholii paralitycznej, jednakże są uderzająco przesadne. Obok urojeń hipochondrycznych i grzeszności szczególnie typowe są urojenia ubóstwa, które przebiegają z silnym poczuciem winy. Urojenia małości mogą się czasem potęgować aż do urojeń nicości i potworności. W przekonaniu chorych cały ich organizm lub pewne części uległy tak daleko posuniętemu pomniejszeniu, że grozi im zniknięcie. Staje się to przyczyną lęku, a w każdym razie jego uzasadnieniem. Sądy te wiążą się z zasady ze skrajną nieufnością wobec otoczenia, które chory pomawia o okradanie, krzywdzenie i prześladowania. Stany te kojarzą się nierzadko z silnym podnieceniem psychoruchowym, tak iż powstaje obraz znany pod nazwą melancholia agitata. Zamysły samobójcze, a zwłaszcza próby odebrania sobie życia, nie należą do rzadkości. Mania senilis występuje znacznie rzadziej niż depresja. Przy wzmożonym samopoczuciu chory wypowiada urojenia wielkościowe, które nie osiągają nigdy przesadnych rozmiarów, znamiennych dla porażenia postępującego, lecz raczej ograniczają się do nadmiernych wyobrażeń o swym zdrowiu, sile, potencji i zamożności. Treść tych urojeń jest uboga, gdyż na tyle tylko pozwala niski poziom inteligencji. Chorzy bywają drażliwi, hałaśliwi i zaczepni. Ich samochwalstwo i gadatliwość zdradzają monotonię treści i brak pogłębienia uczuciowego. Czasem wzrasta libido, co wyraża się natarczywością wobec kobiet, koprolalią, ekshibicjonizmem, pedofilią. Chorzy ci czują napływ młodzieńczych sił, są zdolni zakochać się, oświadczają się dziewczętom, ubiorem swoim i rozpustnym trybem życia starają się dać wyraz swojej żywotności. W ciężkim otępieniu połączonym z upadkiem sił cielesnych kończy się przeważnie na bezkrytycznym samochwalstwie, jednakże czasem stan ten może chorego narazić na konflikt z kodeksem karnym. [podobne: , klimatyzacja precyzyjna, Prywatne przedszkole Kraków, olej kokosowy ]