W dzien chorzy sa spokojniejsi,

W dzień chorzy są spokojniejsi, w nocy zaś często stają się niespokojni, wstają z łóżka, chodzą bez celu, wykonują mnóstwo niedorzecznych czynności, mogą wówczas wywołać nieopatrznie pożar lub pozostawić kurki od gazu otwarte itd. Często w dzień śpią, a W nocy są czynni. Gdy zniedołężnienie cie- lesne przykuje ich do łóżka, często wykonują bez ustanku stereotypowe da- remne czynności, jak zwijanie kołdry lub odzieży, przekładanie. poduszek i poś- cieli itd. Nieustające “porządkowanie” mieszkania doprowadza je czasem do nieopisanego bezładu i brudu. Skąpstwo tych chorych posuwa się czasem tak daleko, że sobie i najbliższym żałują kawałka chleba .Upór i nieufność mogą się czasem zwracać przeciwko najbliższym i szczerym członkom rodziny, pod- czas gdy w stosunku do obcych pochlebców okazują wzmożoną sugestywność i łatwowierność, dlatego padają czasem ofiarą intryg przy sporządzaniu testa- mentu. Stopniowy zanik uczuciowości wyższej często idzie w parze ze wzmożoną lubieżnością (libido). Wyrażać się to może ekshibicjonizmem, koprolalią i pe- dofilią. Te ostatnie skłonności mają duże znaczenie w psychiatrii sądowej, gdy chodzi o czyny nierządne w stosunk do nieletnich. Struktura osobowości zachowana jest w ciągu długiego czasu, mimo że oso- bowość ulega w całości cofnięciu do dawnych lat. Jak długo chory przebywa w zwykłych warunkach, rozmiary otępienia mogą nie być widoczne. Przenie- sienie go w nowe otoczenie powoduje często nagłe zaostrzenie się objawów zupełnej dezorientacji. Czasem występuje moria pod postacią niedorzecznych dziecinnych żartów, które chory wypowiada wśród głupkowatego śmiechu. Czasem stwierdza się gadatliwość przy nastroju euforycznym albo też przy zrzędliwej dysforii. Gadatliwość chorych polega z zasady na powtarzaniu tych samych idei i zautomatyzowanych zwrotów, co stanowi doskonałą ilustrację daleko posuniętego Zubożenia osobowości. Przy wypowiadaniu się uderza często trudność znalezienia odpowiedniego wyrazu, a powstające w ten sposób przerwy w wątku myślowym chory wypełnia powtarzającymi się ustawicznie powie- dzonkami w rodzaju: moiściewy, dalibóg, skaranie boskie, o laboga, panie dzieju itd. Przy utrudnionym pojmowaniu często stwierdza się echolalię. Zwró- cono też uwagę na wpływ wrażeń wzrokowych na mowę. W miarę jak zmie- niają się widziane przedmioty, chory na to samo pytanie daje za każdym ra- zem inną odpowiedź (Opalski). W ogóle zmiana wrażeń wzrokowych utrudnia chorym myślenie. Zawodzi sprawność w wyborze symboli słownych dla odpo- wiednich wrażeń wzrokowych. Zamiast ujmować całość w akcie .spostrzegania, chorzy zwracają uwagę na szczątkowe składniki oglądanego przedmiotu. Zabu- rzenia te, podobnie jak zjawiska agnostyczne wiążą niektórzy z uszkodzeniem tylnych części kory mózgowej. Przy postępującym, zniedołężnieniu chód staje się sztywny, drobny, niepewny. Pojawia się drżenie grubofaliste. Wreszcie chory nie ma sił opuścić łóżka, zdany jest zupełnie na opiekę otoczenia. Nie- kiedy zanieczyszcza się, jeżeli nie jest dobrze pielęgnowany. Z biegiem lat całe życie psychiczne sprowadza się do szczątków, w których treść ze względu na zaburzenia mowy i bezład wypowiedzi nie podobna już wniknąć. Opisany obraz kliniczny dotyczy prostej postaci otępienia starczego (dementia senilis simplex), wolnej ód nawarstwień czynnościowych. Przypadki te stosunkowo rzadko trafiają do szpitali psychiatrycznych. Najczęściej w domu lub w przy- tułku dla starców wyczekuje się ich śmierci. Pielęgnowanie takiego chorego wymaga wiele samozaparcia. [hasła pokrewne: , olej do włosów, oczyszczanie organizmu, Zdrowa żywność ]

Tags: , ,

Comments are closed.