Otępienie starcze.

W dzień chorzy są spokojniejsi, w nocy zaś często stają się niespokojni, wstają z łóżka, chodzą bez celu, wykonują mnóstwo niedorzecznych czynności, mogą wówczas wywołać nieopatrznie pożar lub pozostawić kurki od gazu otwarte itd. Często w dzień śpią, a w nocy są czynni. Gdy zniedołężnienie cielesne przykuje ich do łóżka, często wykonują bez ustanku stereotypowe daremne czynności, jak zwijanie kołdry lub odzieży, przekładanie poduszek i pościeli itd. Nieustające “porządkowanie” mieszkania doprowadza je czasem do nieopisanego bezładu i brudu. Skąpstwo tych chorych posuwa się czasem tak daleko, że sobie i najbliższym żałują kawałka chleba .Upór i nieufność mogą się czasem zwracać przeciwko najbliższym i szczerym członkom rodziny, podczas gdy w stosunku do obcych pochlebców okazują wzmożoną sugestywność i łatwowierność, dlatego padają czasem ofiarą intryg przy sporządzaniu testamentu. Stopniowy zanik uczuciowości wyższej często idzie w parze ze wzmożoną lubieżnością (libido). Wyrażać się to może ekshibicjonizmem, koprolalią i pedofilią. Te ostatnie skłonności mają duże znaczenie w psychiatrii sądowej, gdy chodzi o czyny nierządne w stosunku do nieletnich. Struktura osobowości zachowana jest w ciągu długiego czasu, mimo że osobowość ulega w całości cofnięciu do dawnych lat. Jak długo chory przebywa w zwykłych warunkach, rozmiary otępienia mogą nie być widoczne. Przeniesienie go w nowe otoczenie powoduje często nagłe zaostrzenie się objawów zupełnej dezorientacji. Czasem występuje moria pod postacią niedorzecznych dziecinnych żartów, które chory wypowiada wśród głupkowatego śmiechu. Czasem stwierdza się gadatliwość przy nastroju euforycznym albo też przy zrzędliwej dysforii. Gadatliwość chorych polega z zasady na powtarzaniu tych samych idei i zautomatyzowanych zwrotów, co stanowi doskonałą ilustrację daleko posuniętego zubożenia osobowości. Przy wypowiadaniu się uderza często trudność znalezienia odpowiedniego wyrazu, a powstające w ten sposób przerwy w wątku myślowym chory wypełnia powtarzającymi się ustawicznie powiedzonkami w rodzaju: moiściewy, dalibóg, skaranie boskie, o laboga, panie dzieju itd. Przy utrudnionym pojmowaniu często stwierdza się echolalię. Zwrócono też uwagę na wpływ wrażeń wzrokowych na mowę. W miarę jak zmieniają się widziane przedmioty, chory na to samo pytanie daje za każdym razem inną odpowiedź (Opalski). W ogóle zmiana wrażeń wzrokowych utrudnia chorym myślenie. Zawodzi sprawność w wyborze symboli słownych dla odpowiednich wrażeń wzrokowych. Zamiast ujmować całość w akcie spostrzegania, chorzy zwracają uwagę na szczątkowe składniki oglądanego przedmiotu. Zaburzenia te, podobnie jak zjawiska agnostyczne wiążą niektórzy z uszkodzeniem tylnych części kory mózgowej. Przy postępującym, zniedołężnieniu chód staje się sztywny, drobny, niepewny. Pojawia się drżenie grubofaliste. Wreszcie chory nie ma sił opuścić łóżka, zdany jest zupełnie na opiekę otoczenia. Niekiedy zanieczyszcza się, jeżeli nie jest dobrze pielęgnowany. Z biegiem lat całe życie psychiczne sprowadza się do szczątków, w których treść ze względu na zaburzenia mowy i bezład wypowiedzi nie podobna już wniknąć. Opisany obraz kliniczny dotyczy prostej postaci otępienia starczego (dementia senilis simplex), wolnej od nawarstwień czynnościowych. Przypadki te stosunkowo rzadko trafiają do szpitali psychiatrycznych. Najczęściej w domu lub w przytułku dla starców wyczekuje się ich śmierci. Pielęgnowanie takiego chorego wymaga wiele samozaparcia. [hasła pokrewne: rehabilitacja uraz mózgu, rehabilitacja we Wrocławiu, zabiegi rehabilitacyjne ]

Tags: , ,

Comments are closed.

Powiązane tematy z artykułem: rehabilitacja uraz mózgu rehabilitacja we Wrocławiu zabiegi rehabilitacyjne