Otępienie starcze.

Chociaż sprawność umysłowa jest coraz bardziej upośledzona, to jednak  chorym można prowadzić rozsądne rozmowy na proste tematy. Z dawnym rzemieślnikiem można mówić o szczegółach zawodowych i stwierdzić, że zna się on na rzeczy. Z wykształconym chorym można prowadzić dorzeczne rozmowy na tematy, które w czasach jego młodości były aktualne. Chory w takiej rozmowie nie zdradza większych zaburzeń uwagi, może opowiadać wyświechtane dowcipy i wykazać pewną ciętość. Nie jest natomiast zdolny pojąć treści nowych zagadnień i tutaj otępienie jego ujawnia się w całej pełni. Wydarzenia bieżące nie pociągają go. Nie ma on dla nich zrozumienia albo potępia w czambuł wszystko, co nowe (neophobia) i co teraźniejsze, chwaląc przeszłość (senex laudator temporis acti). Sądom tych starców towarzyszy poczucie nieomylności (tzw. mądrość starcza). Są oni przeświadczeni o znaczeniu długoletniego doświadczenia i swojego własnego, i innych starców, którzy już dawno wszystko najlepiej wiedzieli. Wystarczy poszukać w starych księgach, gdzie wszystkie zagadki były już rozwiązane. Obecne pokolenie jest niemądre, lekkomyślne i zepsute. Inteligentni starcy oddają się chętnie studiom historycznym, okazując na tym polu arbitralność sądu i brak samokrytycyzmu. Z trudnością przychodzi im uporządkowanie wydarzeń w czasie i kojarzenie ich z okolicznościami, które mogłyby ułatwić przypomnienie. W ogóle zanika możność trafnej 0ceny czasu. Nastrój bywa zasadniczo tępy, czasem z odcieniem euforycznym. Często góruje przygnębienie i zrzędliwość. Zacieśnienie zainteresowań do spraw osobistych, a więc do jedzenia, wypróżnień, własnego zdrowia i majątkowego stanu posiadania (egotyzm), posuwać się może niekiedy tak daleko, że nawet nieszczęścia godzące w najbliższych chory przyjmuje obojętnie. Jest to wyrazem stępienia afektywnego (dementia ajjectiva), które polega na zaniku głębi przeżyć emocjonalnych i na powierzchowności chwiejnych, uczuć. W parze z tym idzie przywiązanie do drobiazgów życia codziennego. Wielu chorych nosi przy sobie lub kolekcjonuje mnóstwo bezwartościowych przedmiotów, uważając je za cenne, mogą się przydać. Wytwarza się nieufność, która posuwa się niekiedy aż do urojeń, że się ich okrada. Wpadają też w gniew, gdy się próbuje przesłać ich łóżko lub przywrócić porządek i czystość w ich miejscu zamieszkania. Najczęściej chodzi tu o niezrozumienie zamiarów otoczenia wskutek otępienia. Rozdrażnienie starców przebiega wśród objawów nietrzymania afektów i z objawami chwiejności (labilitas). Z biegiem czasu coraz trudniej jest wzruszyć chorego głębiej nawet najstraszniejszymi wiadomościami, jak śmierć najbliższych, straty pieniężne itd. Gdy uda się wiadomości takie doprowadzić do jego świadomości, to brak jest należytego oddźwięku uczuciowego albo trwa on bardzo krótko i ulega zaraz zapomnieniu. Natomiast na pokrzywdzenia osobiste chory jest bardzo czuły i odpowiada na nie silnym, długotrwałym, niekiedy zalegającym wzruszeniem. [więcej w: rehabilitacja uraz mózgu, rehabilitacja we Wrocławiu, kasetony świetlne ]
[hasła pokrewne: odma podskórna, fizykoterapia szczecin, nietolerancje pokarmowe testy ]

Tags: , ,

Comments are closed.

Powiązane tematy z artykułem: fizykoterapia szczecin nietolerancje pokarmowe testy odma podskórna