Badanie płatów czołowych.

Lauber (1958) omówił 14 przypadków uszkodzenia płatów czołowych z niepohamowaną skłonnością do rozpasania płciowego lub ekshibicjonizmu. Z przypadków tych było po połowie uszkodzeń części górnej płatów czołowych i części oczodołowej. Nawet u chorych z wybitnie obniżonym napędem psychoruchowym można było stwierdzić impulsywną skłonność do wykroczeń płciowych, z czego autor wysnuwa wniosek, że nie chodzi tu tylko o zjawiska odhamowania, lecz o atawistyczną regresję do wcześniejszego okresu filogenetycznego. Niektórzy widzą w płatach czołowych człowieka najprecyzyjniejszy wytwór rozwoju filogenetycznego, posuwając się nawet do określenia ich nazwą narządu czołowego (Mazurkiewicz). Doświadczalne badanie płatów czołowych jest zadaniem trudnym i nie bardzo miarodajnym z uwagi na ogromny niestosunek między rozwojem płatów czołowych u zwierzęcia i u człowieka. Wycinanie płatów czołowych jest sposobem bardzo brutalnym, niemniej jest jedyną drogą eksperymentalną dla badań nad czynnością płatów czołowych. Warto szczególnie podkreślić skłonność do nerwic, widywaną u chorych po urazach w ogóle, ale zwłaszcza u tych, którzy doznali uszkodzenia płatów czołowych. Dużo światła na rolę płatów czołowych rzuciły doświadczenia Konorskiego i jego szkoły (1955), polegające na usuwaniu różnych okolic kory mózgowej po uprzednim wyuczeniu zwierzęcia reagowania w określony sposób na określone bodźce lub sytuacje. Po zabiegu sprawdza się wpływ na wyuczoną czynność, np. na określone odruchy warunkowe. Wówczas skutki operacji możemy w sposób ścisły wyrazić w terminach fizjologii wyższych czynności nerwowych. Wytwarzano np. u psów ruchowy pokarmowy odruch warunkowy polegający na tym, że na różne bodźce (słuchowe, wzrokowe, dotykowe) pies kładł na karmik łapę i ruch ten był wzmacniany przez pokarm. Prócz tego wytwarzano szereg rozmaitych odruchów hamulcowych. U tak przygotowanego zwierzęcia usuwano biegun czołowy bądź do sulcus praesylvicus, bądź aż do przedniej części gyris sigmoideus anterior włącznie. Wszystkie doświadczenia dały jednorazowy wynik: po operacji następowało silne i stopniowo (w ciągu tygodni i miesięcy) ustępujące rozhamowanie hamulcowych odruchów warunkowych.  [przypisy: rehabilitacja kręgosłupa, fitamina, przeszczep chondrocytów ]
[więcej w: rozedma podskórna, lorkaseryna, padaczka pourazowa ]

Tags: , ,

Comments are closed.

Powiązane tematy z artykułem: lorkaseryna padaczka pourazowa rozedma podskórna