Obraz kliniczny otępienia starczego.

Obraz kliniczny. U osobników dotkniętych otępieniem starczym często można stwierdzić, że ich mózg wcześniej się starzeje niż reszta ustroju. Od początku jest to proces wybitnie przewlekły. Jeżeli są to ludzie już prepsychotycznie ociężali umysłowo lub nawet niedorozwinięci albo psychopatyczni, to niespostrzeżenie przychodząca zmiana na gorsze w charakterze i sprawności umysłowej nie rzuca się otoczeniu w oczy. Nie jest słuszne zbyt schematyczne twierdzenie, jakoby w otępieniu starczym chodziło o zaostrzenie prepsychotycznych cech charakteru, a więc gderliwi mieliby się stać zrzędami, oszczędni skąpcami itd. Często widuje się wprost odwrotnie, że ludzie towarzyscy stają się odludkami, pogodni stają się mrukliwi, kobiety kiedyś lekkomyślne popadają w bigoterię i głoszą przesadną surowość obyczajów. Stopniowo zanikają wszelkie szersze zainteresowania, tak iż chory poza swoimi osobistymi, małymi sprawami, nie widzi świata. Tę cechę charakteru określamy nazwą egotyzm starczy. Zdarza się nierzadko rozwój sprawy w posuwach, wówczas pogorszenie cech charakteru następuje w ciągu krótkiego czasu po zadziałaniu pewnych szkodliwych czynników, np. urazów psychicznych, obłożnej choroby itd. Jeżeli choroba jest natury zakaźnej, przyjmuje się działanie czynnika infekcyjnego. Taki sam skutek może jednak nastąpić po złamaniu szyjki kości udowej, zmuszającym starca do leżenia w łóżku w ciągu dłuższego czasu. W ogóle wytrącanie z codziennych obowiązków zdaje się prowadzić najszybciej do załamania i jest doniosłym urazem psychicznym. Znajomość tej okoliczności odgrywa rolę w profilaktyce. Jednym z pierwszych, a w rozwiniętym obrazie klinicznym podstawowym objawem jest osłabienie zdolności zapamiętywania. Chorzy zapominają, gdzie co położyli, nie pamiętają wydarzeń dnia, potem wielu dni, tygodni, i miesięcy, wreszcie i lat. Luka pamięciowa rozciąga się z biegiem czasu coraz bardziej. W końcu ostatnia przeszłość przestaje istnieć, chociaż możliwe są wyspy pamięciowe na tle tej luki. Chorzy wspominając takie wyspy pamięciowe, przemieszczają je często daleko w przeszłość, mężczyźni często w czasy służby wojskowej, kobiety w lata panieńskie. Nawraca wówczas osobowość dawnych lat. Kobiety podają swoje nazwisko panieńskie, mężczyźni swoją szarżę wojskową, tak jakby to było dzisiaj. Dawna osobowość może współżyć ze szczątkami późniejszej. Chora mówi o swoim mężu, jakby to był starający się o jej rękę, a równocześnie mówi o śmierci swojej córki, o śmierci męża itd. Zaburzenia zdolności zapamiętywania, które są zawsze na pierwszym miejscu, prowadzą do ciężkich zaburzeń orientacji we wszystkich kierunkach. Chory może nie rozpoznawać osób, z którymi się codziennie styka, nie poznaje swej odzieży, jeżeli nie leży ona na zwykłym miejscu, nie może trafić do własnego łóżka. Zwłaszcza w jakimś nowym otoczeniu chory jest zupełnie zdezorientowany. Luki pamięciowe może wypełniać konfabulacjami (zespół Korsakowa). Zdolność przypominania, oczywiście w zakresie istniejących engramów, bywa najoporniejsza na procesy wsteczne. Dawne wydarzenia chorzy opowiadają przeważnie z zadziwiającą dokładnością, przeżywają je czasem niemal halucynacyjną wyrazistością. Z biegiem czasu i zdolność przypominania słabnie, chociaż nigdy w tym stopniu co zdolność zapamiętywania. [podobne: rehabilitacja uraz mózgu, rehabilitacja we Wrocławiu, kasetony świetlne ]

Tags: , ,

Comments are closed.

Powiązane tematy z artykułem: kasetony świetlne rehabilitacja uraz mózgu rehabilitacja we Wrocławiu