Odma lecznicza zewnątrzopłucna.

Odma lecznicza zewnątrzopłucna (Pneumothorax extrapleuralis). W tych przypadkach, w których jest wskazane odklejanie szczytu płucnego zewnątrzopłucne, połączone z plombą zewnątrzopłucną, niektórzy zamiast tych zabiegów stosują odmę zewnątrzopłucną. Różnica polega na tym, że parafinę zastępuje się powietrzem, uzupełniając je w miarę wsysania. Zatem jest to rodzaj odmy wybiórczej, uciskającej tylko chory szczyt płucny, a oszczędzający zdrowy miąższ płuca. Jeżeli, prócz szczytu przyrosłego do ściany klatki piersiowej, ogniska gruźlicze znajdują się w innych częściach płuc, to odmę zewnątrzopłucną można kojarzyć z odmą opłucną Forlaniniego, oczywiście, w tych przypadkach, w których jama opłucna poza okolicą szczytową jest wolna albo zawiera takie zrosty, które nie są przeszkodą w leczeniu odmą. Odma zewnątrzopłucna ma tę wyższość nad plombowaniem zewnątrzopłucnym, że ucisk płuca osiąga się w niej przy pomocy sprężystego powietrza, nie zaś ciała stałego, jakim jest parafina. Wśród fizjologów polskich odma zewnątrzopłucna ma zwolenników i przeciwników. Przeciwnicy tej metody powołują się na małą jej skuteczność i dość liczne powikłania pooperacyjne (przebicie do jamy, krwawienie, ropny wysięk w komorze odmy, zarośnięcie komory odmowej i in.). Większość ogranicza stosowanie odmy zewnątrzopłucnej do tych przypadków, które ze względu na ciężki ogólny stan chorego, zajęcie sprawą chorobową obu płuc itp. nie nadają się do torakoplastyki.
Torakoplastyka. Konieczność unieruchomienia w dostatecznej mierze chorego płuca w tych przypadkach, w których nie da się to osiągnąć innymi metodami, nasunęła pomysł usuwania części twardych klatki piersiowej po stronie chorego płuca przez rozległe wycięcie żeber. Dla uzyskania przy tym zabiegu, zwanym torakoplastyka, dostatecznego zapadnięcia się płuca Brauer żądał bardzo rozległego wycięcia podokostnego żeber od I do XI. Operacja ta okazała się bardzo ciężka i niebezpieczna, chociaż wynik w pierwszym przypadku, operowanym tą metodą przez Friedricha, był dobry. Niebezpieczeństwa dla chorego polegają na silnym wstrząsie operacyjnym i na gwałtownym zaburzeniu oddychania i krążenia. Przyczyną tego jest nagłe przesunięcie śródpiersia i serca. Pewną rolę odgrywają także ruchy paradoksalne strony operowanej podczas oddychania, wskutek których powietrze wydechowe w okresie wdechu, gdy strona operowana zapada się, dostaje się z chorego płuca do zdrowego utrudniając prawidłowe przewietrzanie. Do tego dołącza się także nagłe wessanie do krwi jadów gruźliczych z zapadniętego chorego płuca. Toteż operacja Brauer – Friedricha, jak i niektóre inne jej modyfikacje, nie utrzymała się. [patrz też: osocze bogatopłytkowe w ortopedii, wkładki ortopedyczne, sklep rehabilitacyjny ]

Tags: , ,

Comments are closed.

Powiązane tematy z artykułem: osocze bogatopłytkowe w ortopedii sklep rehabilitacyjny wkładki ortopedyczne