Rozpoznanie bilateralizacji.

Rozpoznanie bilateralizacji wymaga nieraz dłuższej obserwacji, gdyż nie każda sprawa powstająca w toku odmy leczniczej w drugim płucu jest przez to samo sprawą gruźliczą. Dla wczesnego rozpoznania jest niezbędne przy leczeniu odmą opłucną częste badanie płuca nie tylko chorego, ale i zdrowego. Jest to konieczne zwłaszcza w przypadkach, w których po pewnej poprawie stan chorego pogarsza się albo pomimo skuteczności odmy w plwocinie pojawiają się znowu po dłuższej przerwie prątki gruźlicy. Bilateralizacja w toku odmy leczniczej jest powikłaniem bardzo niepomyślnym, gdyż w ogromnej większości przypadków (w materiale K. Dąbrowskiego w 72,4%) wybitnie pogarsza rokowanie. Wczesna bilateralizacja rokuje na ogół gorzej niż późna. Bilateralizacja w postaci nowych: ognisk gruźliczych rokuje zwykle lepiej niż ta, która powstaje z aktywacji starych ognisk. W materiale K. Dąbrowskiego pierwsza kończyła się niepomyślnie w 67,4% (31 na 46), druga zaś w 82,6% (19 na 23). Wobec ujemnego wpływu bilateralizacji na los chorych, należy jej zapobiegać i jak najwcześniej ją rozpoznać. Dla zapobieżenia bilateralizacji leczenie gruźlicy płuc odmą opłucną trzeba rozpoczynać jak najwcześniej , gdy nie ma jeszcze większych zrostów, oraz, nie zwlekać z przepalaniem takich zrostów opłucnych, które uniemożliwiają zapadnięcie się części płuca zawierającej ogniska gruźlicze. By sprawę wcześnie rozpoznać, należy każdego chorego bardzo dokładnie obserwować podczas leczenia odmą opłucną, badać często stan podmiotowy, ogólną ciepłotę ciała i wagę ciała oraz stan obu płuc metodami podstawowym i radiograficznie. Badania te powinny poprzedzać każde dopełnienie, odmy, w okresie zaś, gdy dopełnienia są już rzadsze, należy badania powtarzać mniej więcej co 1/2-2 miesięcy. Otrzymane przy tym seryjne zdjęcia rentgenowskie pozwalają o wiele wcześniej określić: dołączającą się bilateralizację sprawy gruźliczej i jej siedzibę. Leczenie w przypadkach bilateralizacji o łagodnym przebiegu bez gorączki lub niewielką gorączką polega na stosowaniu metody wypoczynkowej i higieniczno-dietetycznej z równoczesnym leczeniem streptomycyną. Jeżeli sprawa nie cofa się ani nie zatrzymuje się, to należy niezwłocznie przejść do leczenia odmą opłucną, tak iż chory ma wtenczas odmę po obu stronach. Przypadki z większą gorączką i z licznymi ogniskami, zwłaszcza jeżeli dochodzi do rozpadu, wymagają niezwłocznego leczenia odmą opłucną, należy jednak prowadzić je bardzo ostrożnie. Jeżeli bilateralizacja nastąpiła w późnym okresie leczenia odmą, gdy chory od dłuższego już czasu nie odpluwa prątków gruźlicy ani nie gorączkuje i czuje się zupełnie dobrze, gdy płuco, poprzednio chore, było odprężone już co najmniej 2 lata, wtedy wytwarzając odmę po stronie płuca, później dotkniętego gruźlicą, próbujemy, czy nie można już zaniechać podtrzymywania nadal pierwszej odmy leczniczej. W toku leczenia gruźlicy płuc odmą opłucną może się wytworzyć przetoka opłucno-płucna (fistula pleuropulmonalis) oraz opłucno-skórna (fistula pleurocutanea s. pleuroparietalis). [patrz też: łóżka rehabilitacyjne, anatomia palpacyjna, żuraw warsztatowy ]

Tags: , ,

Comments are closed.

Powiązane tematy z artykułem: anatomia palpacyjna żuraw warsztatowy łóżka rehabilitacyjne